یکی از مشتری‌ها می‌گوید «تتر فرستادم، چرا نرسید؟». شما آدرس کیف پول را نگاه می‌کنید و چیزی نیست. بعد معلوم می‌شود او تتر را روی شبکه‌ای فرستاده که شما انتظارش را نداشتید. این اتفاق، رایج‌ترین دردسر پذیرش تتر است، و بیشتر از آن‌که یک مشکل فنی باشد، یک سوءتفاهم است.
تتر یک چیز است، شبکه‌اش چند تا
تتر (USDT) ارزی است که روی چند بلاک‌چین مختلف منتشر شده. مثل این است که یک مبلغ پول را از چند بانک مختلف با کارت‌های متفاوت بگیرید. عددش یکی است، ولی «لوله‌کشی» فرق دارد. دو شبکه‌ی پرکاربرد برای خریدهای کوچک:
- TRC20: روی بلاک‌چین ترون (Tron).
- BEP20: روی بایننس اسمارت چین (BSC).
تفاوت‌های عملی
آدرس‌ها
آدرس TRC20 با حرف T شروع می‌شود و آدرس BEP20 با 0x. همین یک نکته‌ی بصری بسیاری از اشتباه‌ها را نشان می‌دهد، ولی مشتری‌های بی‌دقت آن را نمی‌بینند.
کارمزد انتقال
هر شبکه برای انتقال یک ارز خودش را می‌خواهد: ترون برای کارمزد TRX مصرف می‌کند و BSC از BNB. این یعنی مشتری باید مقداری از ارز شبکه را در کیف پول داشته باشد. میزان کارمزد‌ها بر حسب زمان و ازدحام شبکه تغییر می‌کند، پس عدد ثابتی نمی‌دهم؛ مشتری قبل از ارسال، کارمزد را در صرافی یا کیف پولش می‌بیند.
سرعت
در حالت عادی هر دو در حد چند ثانیه تا چند دقیقه تایید می‌شوند. بسته به شلوغی شبکه ممکن است فرق کند.
محبوبیت در ایران
بسیاری از صرافی‌های ایرانی برای برداشت تتر TRC20 را ارائه می‌دهند و کاربرها با آن آشنا‌ترند. BEP20 را عمدتاً کاربرهایی استفاده می‌کنند که از صرافی‌های بین‌المللی یا کیف پول شخصی می‌فرستند.
بزرگ‌ترین اشتباه: شبکه‌ی ناهماهنگ
اگر مشتری تتر را روی شبکه‌ی دیگری بفرستد، ممکن است پول به آدرس شما نرسد یا در شبکه‌ی دیگر بماند. بازیابی گاهی شدنی است و گاهی نه، و در هر صورت دردسر دارد. برای جلوگیری:
- در صفحه‌ی پرداخت، شبکه را قبل از نمایش آدرس انتخاب کنید و بنویسید «فقط TRC20».
- از مشتری بخواهید آدرس را با دقت کپی کند و بعد از چسباندن، شبکه را یک بار دیگر چک کند.
- مبلغ را به‌صورت دقیق بنویسید. کم‌فرستادن، تایید را به تعویق می‌اندازد.
کدام را برای فروشگاه خودم فعال کنم؟
اگر می‌خواهید فقط یکی را پشتیبانی کنید، TRC20 به دلیل آشنایی کاربرها معمولاً انتخاب پیش‌فرض است. اگر مشتری‌های بین‌المللی دارید یا از ابزارهایی استفاده می‌کنید که BEP20 را می‌شناسند، همان را اضافه کنید. داشتن هر دو، انتخاب را به مشتری می‌دهد، ولی احتمال اشتباه هم بیشتر می‌شود؛ پس صفحه‌ی انتخاب شبکه را روشن و ساده نگه دارید.
پیش از هر چیز، تست
یک مبلغ بسیار کم (مثلاً یک دلار) را از کیف پول شخصی خودتان بفرستید و کل مسیر را ببینید: چند ثانیه طول می‌کشد، پرداخت چه وقت تایید می‌شود، و صفحه چه نشان می‌دهد. شرح کامل پذیرش تتر در این مقاله هست. برای تست هم می‌توانید ثبت‌نام کنید.
اگر به شبکه‌ی اشتباه فرستاده شد
اول خونسردی. بسته به این‌که پول به کجا رفته، گاهی بازیابی ممکن است: مثلاً اگر آدرس مقصد روی هر دو شبکه یک کیف پول یا صرافی مشترک باشد، پشتیبانی همان صرافی گاهی می‌تواند کمک کند، اغلب با هزینه و زمان. اگر آدرس مقصد به کیف پول شخصی ساده تعلق دارد، گاهی باید کلید آن را در شبکه‌ی دیگر وارد کرد. این کارها فنی‌اند و ریسک دارند؛ پیش از اقدام، با یک فرد باتجربه مشورت کنید و کلید خصوصی را هرگز به غریبه ندهید.
توصیه‌ای برای فروشنده
در صفحه‌ی پرداخت، شبکه را با رنگ و برچسب بزرگ مشخص کنید و بعد از انتخاب شبکه، فقط همان آدرس را نمایش دهید. QR کد هم کمک می‌کند، چون خطای کپی را حذف می‌کند، ولی باز شبکه باید مشخص باشد. هر چه تعداد تصمیم‌هایی که مشتری باید بگیرد کمتر باشد، اشتباه هم کمتر می‌شود.
تتر را کی تبدیل کنیم؟
فروشنده‌هایی که تتر دریافت می‌کنند معمولاً دو رویکرد دارند: تبدیل سریع به ریال برای هزینه‌های جاری، یا نگه‌داشتن بخشی برای خرید مواد اولیه یا هزینه‌های ارزی. هر دو مشروعیت دارد؛ فقط بدانید نگه‌داشتن یعنی پذیرفتن ریسک نوسان. از اول مشخص کنید چه درصدی از دریافتی‌ها را کجا می‌برید.
هشدار ریسک
قیمت ارزها نوسان دارد و تتر هم گاهی از یک دلار فاصله می‌گیرد. اگر به‌جای تبدیل فوری، مدتی نگهش دارید، این ریسک روی شماست. و اگر مشمول مالیات یا مقررات خاص هستید، آن‌ها جداست.